6 nov 2026,
HR: ING mag persoonsgegevens van voormalige klant registreren na beëindiging bankrelatie
HR 6 november 2026, IEF 24027; IT 5650; ECLI:NL:HR:2026:1815 ([cliënt] tegen ING). In deze zaak tussen een voormalige klant en ING staat de vraag centraal of ING persoonsgegevens van de klant mocht opnemen in haar Gebeurtenissenadministratie en het Intern Verwijzingsregister (IVR). De klant exploiteert een eenmanszaak die onder meer handelt in oud ijzer en metalen. In 2021 kondigde ING aan de zakelijke bankrelatie te beëindigen, omdat de klant tijdens een periodiek cliëntenonderzoek onvoldoende inzicht had gegeven in het gebruik van zijn zakelijke rekeningen. Volgens ING kon zij daardoor onvoldoende voldoen aan haar verplichtingen op grond van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). Na beëindiging van de bankrelatie registreerde ING de gegevens voor acht jaar. Daarbij vermeldde zij onder meer dat de klant grote contante uitgaven had gedaan die niet konden worden verantwoord en onvoldoende maatregelen had genomen om betrokkenheid bij heling, witwassen en andere financiële criminaliteit uit te sluiten. De klant vordert verwijdering van zijn persoonsgegevens uit de Gebeurtenissenadministratie en schrapping van zijn registratie in het IVR. Volgens hem verwerkt ING strafrechtelijke persoonsgegevens in de zin van artikel 10 AVG, zonder dat aan de daarvoor geldende voorwaarden is voldaan. Het Hof Amsterdam verwerpt dit standpunt [IT 4871]. Volgens het hof bevatten de registraties geen concrete feiten en omstandigheden die een strafrechtelijke bewezenverklaring kunnen dragen. Daarnaast heeft ING volgens het hof een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang bij de registratie, mede gelet op haar verplichtingen onder de Wwft
In cassatie voert de klant aan dat het hof een onjuiste maatstaf heeft gehanteerd bij de beoordeling van strafrechtelijke persoonsgegevens. De A-G concludeerde eerder tot verwerpeing [IEF 23518] De Hoge Raad stelt voorop dat het begrip 'strafbaar feit' in artikel 10 AVG autonoom en uniform moet worden uitgelegd binnen de Europese Unie. Daarbij zijn drie criteria relevant: de juridische kwalificatie van het feit naar nationaal recht, de aard van het strafbare feit en de zwaarte van de sanctie die kan worden opgelegd. Volgens de Hoge Raad heeft het hof deze maatstaf echter niet miskend. Het hof mocht, gelet op het partijdebat, oordelen dat de laatste twee criteria in deze zaak niet aan de orde waren. Daarnaast beroept de klant zich op het recht van bezwaar uit artikel 21 lid 1 AVG. Op grond van deze bepaling moet een verwerkingsverantwoordelijke de verwerking van persoonsgegevens na bezwaar staken, tenzij sprake is van dwingende gerechtvaardigde gronden die zwaarder wegen dan de belangen, rechten en vrijheden van de betrokkene. Volgens de klant heeft het hof onvoldoende onderzocht of ING dergelijke gronden heeft aangevoerd. De Hoge Raad volgt dit betoog niet. Het hof heeft geoordeeld dat ING een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang heeft bij de registratie, mede vanwege haar verplichtingen onder de Wwft. In dat oordeel ligt volgens de Hoge Raad besloten dat ING dwingende gerechtvaardigde gronden heeft aangevoerd die zwaarder wegen dan de belangen, rechten en vrijheden van de klant. Daarmee faalt ook het beroep op artikel 21 AVG. De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep. De beslissing van het gerechtshof Amsterdam blijft daarmee in stand en ING hoeft de registratie niet te verwijderen.
3.1.3 Het begrip ‘strafbaar feit’ in art. 10 AVG moet in de Europese Unie autonoom en uniform worden uitgelegd.4 Het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: HvJEU) heeft in dit verband overwogen in de zaak B/Latvijas Republikas Saeima:
“87. Volgens de rechtspraak van het Hof zijn er drie criteria relevant om te beoordelen of een strafbaar feit van strafrechtelijke aard is. Het eerste criterium is de juridische kwalificatie van het strafbare feit naar nationaal recht, het tweede criterium is de aard zelf van het strafbare feit en het derde criterium is de zwaarte van de sanctie die aan de betrokkene kan worden opgelegd (…).
88. Zelfs voor strafbare feiten die naar nationaal recht niet als strafbare feiten in strafrechtelijke zin worden gekwalificeerd, kan een dergelijk karakter niettemin voortvloeien uit de aard zelf van het strafbare feit in kwestie en uit de zwaarte van de sancties die daarvoor kunnen worden opgelegd (…).” 5
Bij de beoordeling van de vraag of sprake is van een ‘strafbaar feit’ als bedoeld in art. 10 AVG, zijn dus drie criteria relevant: (i) de juridische kwalificatie van het strafbare feit naar nationaal recht, (ii) de aard zelf van het strafbare feit, en (iii) de zwaarte van de sanctie die aan de betrokkene kan worden opgelegd.
3.1.4 Voor de juridische kwalificatie van een strafbaar feit naar Nederlands recht is de beschikking van de Hoge Raad van 29 mei 2009 van belang.6 Hierin heeft de Hoge Raad over het begrip ‘strafrechtelijke persoonsgegevens’ als bedoeld in art. 16 en 22 van de toenmalige Wet bescherming persoonsgegevens overwogen dat hieronder wordt verstaan “zodanige concrete feiten en omstandigheden dat zij een als strafbaar feit te kwalificeren bewezenverklaring – in de zin van art. 350 Sv – kunnen dragen” en dat in dat verband als maatstaf geldt “of de vastgestelde gedragingen een zwaardere verdenking dan een redelijk vermoeden van schuld opleveren, in die zin dat de te verwerken strafrechtelijke persoonsgegevens in voldoende mate moeten vaststaan”.
3.1.5 Het onderdeel neemt terecht tot uitgangspunt dat voor de vraag of sprake is van een ‘strafbaar feit’ als bedoeld in art. 10 AVG de drie hiervoor in 3.1.3 genoemde criteria gelden. Anders dan het onderdeel betoogt, heeft het hof dat niet miskend. In het licht van het partijdebat (zie de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 4.5) heeft het hof kunnen oordelen, zoals het kennelijk heeft gedaan, dat het tweede en derde criterium in deze zaak niet aan de orde zijn. Daarop stuit onderdeel 1 af.
3.2.2 Art. 21 lid 1 AVG bepaalt dat de betrokkene te allen tijde het recht heeft om vanwege met zijn specifieke situatie verband houdende redenen bezwaar te maken tegen de verwerking van hem betreffende persoonsgegevens op basis van art. 6 lid 1, aanhef en onder e of f, AVG, met inbegrip van profilering op basis van die bepalingen, en dat de verwerkingsverantwoordelijke de verwerking van de persoonsgegevens staakt tenzij hij dwingende gerechtvaardigde gronden voor de verwerking aanvoert die zwaarder wegen dan de belangen, rechten en vrijheden van de betrokkene of die verband houden met de instelling, uitoefening of onderbouwing van een rechtsvordering.
3.2.3 Het hof heeft in rov. 5.19 geoordeeld dat ING een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang heeft, ‘ook gelet op haar verplichtingen onder de Wwft’. In dat oordeel ligt besloten dat ING dwingende gerechtvaardigde gronden heeft aangevoerd die zwaarder wegen dan de belangen, rechten en vrijheden van [cliënt] . Reeds daarop stuit de klacht af.