Executie vernietigingsbevel vertrouwelijke bedrijfsgegevens mag doorgaan, dwangsommen niet verjaard
Rb. Noord-Holland 28 oktober 2026, IEF 24031; IT 5654; ECLI:NL:RBNHO:2026:14782 ([eisers] tegen Interflow). De voorzieningenrechter heeft in een executiegeschil geoordeeld dat er geen grond bestaat om de tenuitvoerlegging van eerdere vonnissen over de vernietiging van vertrouwelijke bedrijfsgegevens van Interflow te staken of te schorsen. Twee voormalige werknemers van Interflow, een onderneming gespecialiseerd in luchtbeheersing in gecontroleerde ruimtes, hebben na hun vertrek een concurrerende onderneming opgericht. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bedrijfsbestanden naar externe gegevensdragers hadden gekopieerd en bestanden naar externe e-mailadressen hadden verstuurd. Bij vonnis van 9 november 2022 zijn zij en hun onderneming veroordeeld om de gekopieerde of anderszins verkregen vertrouwelijke informatie, alle kopieën daarvan en daarop gebaseerde documenten en bestanden onder toezicht van een onafhankelijke deskundige aantoonbaar te vernietigen. Omdat volgens Interflow onvoldoende uitvoering was gegeven aan deze verplichtingen, volgde een executiegeschil waarin de rechtbank op 6 november 2023 nadere verplichtingen oplegde om de deskundige toegang te geven tot de relevante systemen, gegevensdragers en e-mailservers en de gegevens alsnog te vernietigen, op straffe van dwangsommen. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dit vonnis op 22 juli 2025, maar oordeelde wel dat Interflow de rapportages van onderzoeksbureau DigiJuris niet kon gebruiken ter bestrijding van de matiging van eerder verbeurde dwangsommen. Dit omdat deze volgens het hof in strijd met het beginsel van hoor en wederhoor tot stand waren gekomen. Nadat Interflow opnieuw aanspraak had gemaakt op dwangsommen, vorderden de voormalige werknemers en hun onderneming staking of schorsing van de executie. Zij stelden dat de onderzoeksrapportages onbruikbaar waren, dat zij onvoldoende in staat werden gesteld aan de eerdere veroordelingen te voldoen en dat de dwangsommen waren verjaard. Onder verwijzing naar de rechtspraak van de HR over executiegeschillen overweegt de voorzieningenrechter dat bij een definitieve veroordeling slechts grond bestaat voor schorsing van de tenuitvoerlegging indien sprake is van misbruik van executiebevoegdheid in de zin van artikel 3:13 BW.
Uitspraak ingezonden door Dirk Visser en Paul Kreijger, Visser Schaap & Kreijger.
Hof Amsterdam: HowardsHome maakt met nieuwssignaleringsdienst inbreuk op auteursrecht en persuitgeversrecht
Hof Amsterdam 20 oktober 2026, IEF 23943; IT 5656; zaaknr. 200.350.773/01; ECLI:NL:GHAMS:2026:2977 (de Uitgevers tegen HowardsHome). DPG Media, Mediahuis Nederland en Mediahuis NRC (hierna: de uitgevers) hebben hoger beroep ingesteld tegen een vonnis van de Rechtbank Amsterdam [IEF 22332], waarin hun vorderingen wegens inbreuk op het auteursrecht, databankenrecht en persuitgeversrecht waren afgewezen. De zaak betreft de commerciële nieuwssignaleringsdienst van Knowledge Exchange B.V., handelend onder de naam HowardsHome. Deze dienst verzamelde informatie uit onder meer openbaar beschikbare RSS-feeds van de uitgevers en bood klanten tegen betaling signaleringen aan met hyperlinks, nieuwskoppen, tekstfragmenten en, indien beschikbaar, verkleinde afbeeldingen (thumbnails). Het Gerechtshof Amsterdam oordeelt dat het overgrote merendeel van de gebruikte perspublicaties auteursrechtelijk beschermd is en dat de uitgevers gerechtigd zijn de daarop rustende auteursrechten uit te oefenen of in te roepen. Door beschermde teksten en afbeeldingen te verveelvoudigen en openbaar te maken, heeft HowardsHome inbreuk gemaakt op het auteursrecht. Het beroep op de uitzondering voor tijdelijke reproducties (artikel 13a Aw) slaagt niet, omdat de reproducties zelfstandige economische waarde hadden en de kern van de commerciële dienstverlening vormden. Ook de beroepen op de nieuwsexceptie (artikel 15 Aw), de rapportage-exceptie (artikel 16a Aw) en het citaatrecht (artikel 15a Aw) worden verworpen. Voor een geslaagd beroep op het citaatrecht is onder meer vereist dat een rechtstreeks en nauw verband bestaat tussen het geciteerde werk en de eigen beschouwingen van de gebruiker. HowardsHome voegde echter geen eigen beschouwingen toe en gebruikte de fragmenten als onderdeel van haar commerciële product. Bovendien werd niet voldaan aan de eis dat het citeren naar billijkheid geschiedt en door het bijzondere doel wordt gerechtvaardigd. Ook de tekst- en dataminingexceptie (artikel 15o Aw) biedt geen bescherming, omdat deze uitsluitend betrekking heeft op reproducties en niet op openbaarmakingen. Daarnaast kwalificeren de werkzaamheden van HowardsHome volgens het hof niet als tekst- en datamining in de zin van artikel 25a lid 3 Aw.
Professionele conclusies in medisch dossier vallen niet onder rectificatierecht AVG
Rb. Noord-Holland 18 augustus 2026, IT 5653; LS&R 2504; ECLI:NL:RBNHO:2026:13230 ([verzoeker] tegen GGZ). In deze zaak tussen [verzoeker] en Stichting GGZ Noord-Holland-Noord (GGZ) staat de vraag centraal of GGZ op grond van de artikelen 16 en 17 AVG verplicht is om bepaalde gegevens uit de medische dossiers van [verzoeker] te corrigeren of te verwijderen. [verzoeker] is van maart 2014 tot januari 2026 cliënt geweest bij GGZ en stelt dat zijn dossiers onjuiste gegevens bevatten over zijn vermeende betrokkenheid bij strafbare feiten. Volgens [verzoeker] zijn deze gegevens niet gebaseerd op politie- of justitiële informatie. Hij verzoekt daarom om rectificatie of verwijdering van deze gegevens en om alle derden die de informatie hebben ontvangen daarvan op de hoogte te stellen. GGZ verzet zich tegen het verzoek. Volgens GGZ heeft [verzoeker] onvoldoende concreet aangegeven welke persoonsgegevens objectief onjuist of onvolledig zijn. Daarnaast wijst GGZ op haar wettelijke verplichting om een medisch dossier bij te houden op grond van artikel 7:454 BW. De gegevens zijn deels afkomstig van derden en zijn onder meer gebruikt bij de beoordeling van een crisismaatregel.
Conclusie A-G: Nederlandse rechter niet bevoegd in collectieve actie tegen Airbnb over servicekosten
Conclusie A-G 25 september 2026, IT 5651; ECLI:NL:PHR:2026:918 (SMC tegen Airbnb). In deze zaak tussen Stichting Massaschade & Consument (SMC) en Airbnb staat de vraag centraal of de Nederlandse rechter internationaal bevoegd is om kennis te nemen van een collectieve actie over de servicekosten die Airbnb aan Nederlandse consumenten in rekening brengt. SMC vordert namens consumenten-huurders terugbetaling van deze kosten. Volgens SMC is Airbnb op grond van artikel 7:417 leden 2 en 3 BW niet gerechtigd servicekosten te rekenen, omdat zij niet beschikt over de vereiste schriftelijke toestemming van de huurders voor tweezijdige bemiddeling. De rechtbank Den Haag heeft zich onbevoegd verklaard om van de vorderingen kennis te nemen. Het Hof Den Haag heeft dit oordeel bekrachtigd [IT 4882]. Volgens het hof kan de Nederlandse rechter geen internationale bevoegdheid ontlenen aan artikel 18 lid 1, artikel 7 punt 1 of artikel 7 punt 2 van de Brussel I-bis-Verordening. SMC stelt cassatieberoep in.
Afsluiting domeinnaam Crowe Peak tijdens onderhandelingen over merkrechten onrechtmatig
Rb. Rotterdam 16 oktober 2026, IEF 23936; IT 5664; ECLI:NL:RBROT:2026:14308 (CP tegen HIR). Crowe Peak (CP), een kantoor van accountants, belastingadviseurs en consultants, was sinds 1999 aangesloten bij Crowe Global, een internationaal samenwerkingsverband van accountantskantoren. CP maakte op grond van een licentieovereenkomst met Horwath International Registration (HIR), een dochtervennootschap van Crowe Global, gebruik van merkrechten en een domeinnaam. Na een wijziging in de aandeelhoudersstructuur van CP wees Crowe Global haar verzoek om voortzetting van het lidmaatschap af. Vervolgens ontstond een geschil over de beëindiging van het lidmaatschap en het verdere gebruik van de aanduiding Crowe en de bijbehorende domeinnaam. Partijen onderhandelden over een overgangsregeling waarbij CP de merkrechten en domeinnaam tot uiterlijk 31 december 2026 tegen betaling zou mogen blijven gebruiken. Zij bereikten echter geen overeenstemming over het automatisch beantwoorden en doorsturen van e-mails na die datum. Nadat CP de voorgestelde vaststellingsovereenkomst niet had ondertekend, schakelde HIR op 12 oktober 2026 de domeinnaam uit. CP vordert in kort geding herstel van de toegang tot de domeinnaam.
HR: ING mag persoonsgegevens van voormalige klant registreren na beëindiging bankrelatie
HR 6 november 2026, IEF 24027; IT 5650; ECLI:NL:HR:2026:1815 ([cliënt] tegen ING). In deze zaak tussen een voormalige klant en ING staat de vraag centraal of ING persoonsgegevens van de klant mocht opnemen in haar Gebeurtenissenadministratie en het Intern Verwijzingsregister (IVR). De klant exploiteert een eenmanszaak die onder meer handelt in oud ijzer en metalen. In 2021 kondigde ING aan de zakelijke bankrelatie te beëindigen, omdat de klant tijdens een periodiek cliëntenonderzoek onvoldoende inzicht had gegeven in het gebruik van zijn zakelijke rekeningen. Volgens ING kon zij daardoor onvoldoende voldoen aan haar verplichtingen op grond van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). Na beëindiging van de bankrelatie registreerde ING de gegevens voor acht jaar. Daarbij vermeldde zij onder meer dat de klant grote contante uitgaven had gedaan die niet konden worden verantwoord en onvoldoende maatregelen had genomen om betrokkenheid bij heling, witwassen en andere financiële criminaliteit uit te sluiten. De klant vordert verwijdering van zijn persoonsgegevens uit de Gebeurtenissenadministratie en schrapping van zijn registratie in het IVR. Volgens hem verwerkt ING strafrechtelijke persoonsgegevens in de zin van artikel 10 AVG, zonder dat aan de daarvoor geldende voorwaarden is voldaan. Het Hof Amsterdam verwerpt dit standpunt [IT 4871]. Volgens het hof bevatten de registraties geen concrete feiten en omstandigheden die een strafrechtelijke bewezenverklaring kunnen dragen. Daarnaast heeft ING volgens het hof een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang bij de registratie, mede gelet op haar verplichtingen onder de Wwft
KPN moet toegang tot illegale boekenplatforms Oceanofpdf en Z-Library blokkeren
Rb. Rotterdam 30 oktober 2026, IEF 24025; IT 5649; ECLI:NL:RBROT:2026:16081 (Stichting BREIN tegen KPN). In deze zaak tussen Stichting BREIN en KPN staat de vraag centraal of KPN verplicht kan worden de toegang tot de platforms Oceanofpdf en Z-Library voor haar abonnees te blokkeren. Via deze platforms kunnen internetgebruikers boeken en tijdschriften inzien en downloaden. Volgens BREIN worden op de platforms op grote schaal auteursrechtelijk beschermde werken zonder toestemming van de rechthebbenden aangeboden. BREIN heeft in juli 2026 verschillende betrokken partijen, waaronder websitehouders en hostingproviders, verzocht de platforms offline te halen. Omdat dit niet tot het gewenste resultaat heeft geleid, vordert BREIN op grond van artikel 26d Auteurswet dat KPN de toegang tot de platforms blokkeert. KPN voert geen inhoudelijk verweer en refereert zich aan het oordeel van de voorzieningenrechter.
Ongefundeerde beschuldigingen over campingconcern onrechtmatig, rectificatie verplicht
Rb. Midden-Nederland 12 november 2026, IEF 24029; IT 5652; ECLI:NL:RBMNE:2026:8003 (Huttopia tegen [gedaagde partij]). De voorzieningenrechter heeft in kort geding geoordeeld dat verschillende negatieve uitlatingen van een jaarplaatshouder over campingconcern Huttopia onrechtmatig zijn. Huttopia exploiteert natuurcampings en heeft in 2025 een camping overgenomen, waarna zij de huurovereenkomsten van jaarplaatshouders heeft opgezegd. Een van deze jaarplaatshouders publiceerde daarna vier kritische columns op zijn website en stuurde diverse e-mails aan onder meer media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Daarin beschuldigde hij Huttopia onder meer van overtreding van de RECRON-voorwaarden, machtsmisbruik, vriendjespolitiek, gevaarlijke situaties op de camping en het pesten van klanten en kinderen. Ook richtte hij persoonlijke beschuldigingen aan het adres van medewerkers. Huttopia vordert onder meer aanpassing of verwijdering van de columns, plaatsing van een rectificatie, een verbod op toekomstige onrechtmatige uitlatingen en € 1.000 schadevergoeding. Partijen hadden eerder een schikking getroffen over de beëindiging van de huurovereenkomst van de campingplaats, maar volgens de voorzieningenrechter is niet gebleken dat daarbij ook is afgesproken dat de columns niet hoefden te worden aangepast of verwijderd. Bij de beoordeling van de uitlatingen stelt de voorzieningenrechter voorop dat op grond van artikel 6:162 BW een belangenafweging moet plaatsvinden tussen het recht van Huttopia op bescherming van haar eer, goede naam en reputatie op grond van artikel 8 EVRM en de vrijheid van meningsuiting van de jaarplaatshouder op grond van artikel 7 Grondwet en artikel 10 EVRM. Deze grondrechten zijn in beginsel gelijkwaardig. Welke van beide in het concrete geval zwaarder weegt, moet worden beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval, waarbij de uitlatingen zowel afzonderlijk als in onderlinge samenhang moeten worden bezien.
Geen aansprakelijkheid voor mislukte investering van € 5 miljoen in glasvezelbedrijf
Rb. Amsterdam 28 oktober 2026, IT 5646; ECLI:NL:RBAMS:2026:10674 (Rox tegen MCM c.s.). De rechtbank oordeelt dat investeringsmaatschappij Maeander Capital Management (MCM) en twee bij haar betrokken personen niet aansprakelijk zijn voor de schade die Rox Development stelt te hebben geleden door een investering van € 5 miljoen in de Duitse Soli-groep, die onder meer glasvezelcommunicatienetwerken aanlegde. Rox verkreeg in november 2022 via een Nederlandse investeringsvennootschap een indirect belang van ongeveer 13% in de Soli-groep. Nadat de financiële positie van de groep verslechterde, het belang in het kader van een herstructurering voor € 1 aan financier Kartesia werd overgedragen en de groep uiteindelijk failliet ging, stelde Rox MCM en de twee betrokken personen aansprakelijk. Volgens Rox had MCM voorafgaand aan de investering bewust onjuiste of onvolledige informatie verstrekt over de financiële resultaten, de mogelijkheid om stijgende kosten aan klanten door te berekenen en de verhoudingen met belangrijke financiers en klanten. De rechtbank volgt deze verwijten niet. Hoewel MCM ook na het bereiken van commerciële overeenstemming in juni 2022 gehouden bleef Rox over relevante financiële ontwikkelingen te informeren, blijkt uit de verstrekte bedrijfsrapportages dat Rox vóór de aandelenoverdracht op de hoogte was van de tegenvallende resultaten. Zo waren de daadwerkelijk gerealiseerde EBITDA, de afwijkingen ten opzichte van de begroting en de aard van de hogere pro forma EBITDA voldoende inzichtelijk gemaakt. Ook was Rox bekend met de verwachte daling van de kaspositie. Verder volgt uit de verstrekte informatie niet dat MCM had gegarandeerd dat de Soli-groep stijgende kosten altijd aan haar klanten kon doorberekenen. Evenmin is voldoende onderbouwd dat de relaties met financier Kartesia en belangrijke klant Deutsche Glasfaser vóór de overdracht al ernstig waren verstoord. De rechtbank concludeert daarom dat niet is komen vast te staan dat MCM Rox over deze onderwerpen onjuist of onvolledig heeft geïnformeerd.
Collectieve vorderingen tegen tien energieleveranciers over prijswijzigingsbeding worden gezamenlijk behandeld
Rb. Amsterdam 28 oktober 2026, IT 5645; ECLI:NL:RBAMS:2026:10575 (de stichtingen tegen de energieleveranciers). De rechtbank oordeelt dat de collectieve vorderingen van drie belangenorganisaties tegen tien energieleveranciers over een prijswijzigingsbeding in variabele energiecontracten gezamenlijk kunnen worden behandeld op grond van de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA). Stichting Eerlijke Handelspraktijken, Stichting Consumenten Competition Claims en Stichting Consumer Justice hebben collectieve vorderingen ingesteld tegen onder meer Vattenfall, Eneco, Essent, Energiedirect en Budget Thuis. De vorderingen hebben betrekking op overeenkomsten voor onbepaalde tijd met variabele energietarieven, waaronder zowel ACM-modelcontracten als vrije variabele contracten. Overeenkomsten met vaste of dynamische tarieven vallen buiten het geschil. Volgens de stichtingen is artikel 19.3 van de Algemene voorwaarden voor de levering van elektriciteit en gas aan kleinverbruikers 2017 (AV 2017), dat energieleveranciers onder meer vanwege marktontwikkelingen en wijzigingen in kostenstructuren de mogelijkheid biedt leveringstarieven aan te passen, onvoldoende transparant en onredelijk bezwarend. Zij vorderen onder meer verklaringen voor recht, vernietiging van de wijzigingsbedingen, een verbod op verder gebruik en terugbetaling of schadevergoeding voor de betrokken afnemers. De vorderingen zien op consumenten en, voor zover ingesteld door Stichting Consumer Justice, ook op bepaalde groepen kleine ondernemers. Verschillende energieleveranciers betwisten de relatieve bevoegdheid van de Rechtbank Amsterdam en verzoeken om splitsing van de procedures vanwege verschillen in productvoorwaarden en contractuele omstandigheden. De rechtbank stelt echter vast dat alle betrokken energieleveranciers de AV 2017 op hun overeenkomsten met kleinverbruikers toepassen en dat de bevoegdheid tot tariefwijziging bij variabele contracten steeds op hetzelfde artikel 19.3 berust. De uiteenlopende productvoorwaarden doen hieraan niet af, omdat niet is gesteld dat deze daarvan afwijken. Het gebruik van dit identieke beding kan daarom worden aangemerkt als één gebeurtenis in de zin van artikel 1018d lid 1 Rv. Omdat daarnaast gelijksoortige feitelijke en rechtsvragen aan de orde zijn, bestaat voldoende samenhang voor gezamenlijke behandeling op grond van artikel 107 Rv. De rechtbank acht zich bevoegd en wijst de verzoeken tot splitsing, in ieder geval in dit stadium van de procedure, af.



























