Gerecht EU 14 oktober 2026, IT 5591; ECLI:EU:T:2026:670 (Technius tegen Commissie). Technius, de exploitant van het onlineplatform Stripchat, heeft beroep ingesteld tegen het besluit van de Europese Commissie van 20 december 2023 om Stripchat op grond van artikel 33 van de Digital Services Act (DSA) aan te wijzen als zeer groot onlineplatform. Technius had het gemiddelde aantal maandelijks actieve afnemers in de Europese Unie vastgesteld op ongeveer 31,8 miljoen, terwijl de Commissie uitging van ruim 62 miljoen. Beide berekeningen waren gebaseerd op gegevens van marktonderzoeksbureau Similarweb. Technius had het aantal unieke bezoekers na correctie voor dubbeltellingen echter met ongeveer 49% verminderd om zogenoemde bouncebezoeken uit te sluiten. Dit zijn bezoeken waarbij een gebruiker de website verlaat zonder aan de aangeboden inhoud te zijn blootgesteld. De Commissie verwierp deze aanvullende correctie, omdat Similarweb bij het vaststellen van het aantal unieke bezoekers al een groot deel van dergelijke bezoeken uitsloot. Het Gerecht oordeelt dat de Commissie de methode van Technius op dit punt terecht onbetrouwbaar heeft geacht. De Commissie mocht zich baseren op de beschikbare bezoekersgegevens en hoefde bij gebrek aan nauwkeurigere gegevens niet zelf een alternatieve berekening van het aantal bouncebezoeken te maken. Daarmee mocht zij ervan uitgaan dat Stripchat de DSA-drempel van gemiddeld 45 miljoen maandelijks actieve afnemers in de Unie overschreed.

Rb. Noord-Nederland 16 oktober 2026, IEF 23935; IT 5601; ECLI:NL:RBNNE:2026:4470 ([eiser] tegen LC). Een horecaondernemer vordert in kort geding dat de Leeuwarder Courant (LC) een artikel over zijn voormalige snackbar van haar website verwijdert en rectificeert. In het artikel verklaren oud-medewerkers en leveranciers dat de ondernemer salarissen en facturen niet of te laat betaalde. Volgens de ondernemer bevat de publicatie feitelijke onjuistheden, is onvoldoende wederhoor toegepast en wordt zijn eer en goede naam aangetast. De voorzieningenrechter stelt voorop dat een afweging moet plaatsvinden tussen de vrijheid van meningsuiting van LC en het recht van de ondernemer op bescherming van zijn eer, goede naam en persoonlijke levenssfeer. Daarbij weegt mee dat de ondernemer als bekende lokale horecaondernemer als publiek figuur moet worden aangemerkt en daarom meer publiciteit en kritiek moet dulden dan een willekeurig ander persoon.

Rb. Rotterdam 8 oktober 2026, IT 5582; ECLI:NL:RBROT:2026:13825 (eiser tegen ACNL). Eiser heeft beroep ingesteld omdat Airport Coordination Netherlands (ACNL) volgens hem niet tijdig heeft beslist op een AVG-verzoek dat hij op 28 februari 2022 zou hebben ingediend. Eiser stelt dat hierdoor dwangsommen zijn verbeurd. De Rechtbank Rotterdam oordeelt dat onvoldoende is komen vast te staan dat eiser destijds daadwerkelijk een aanvraag bij ACNL heeft ingediend. Wanneer een bestuursorgaan de ontvangst van een aanvraag ontkent, moet de afzender aan de hand van concrete en verifieerbare gegevens aannemelijk maken dat het bericht is verzonden. Eiser heeft dit niet gedaan. Ook de latere toezending van de processtukken door de rechtbank aan ACNL geldt niet als indiening van een aanvraag door eiser. Deze toezending vond plaats op grond van artikel 8:39 lid 1 Awb en niet op grond van artikel 2:3 Awb. ACNL heeft de stukken onverplicht als een alsnog ingediend verzoek behandeld en daarop op 27 mei 2025 beslist. Volgens de rechtbank is geen beslistermijn overschreden en zijn geen dwangsommen verbeurd. De rechtbank verklaart zich onbevoegd om kennis te nemen van het beroep wegens niet tijdig beslissen. Het beroep dat op grond van artikel 6:20 lid 3 Awb van rechtswege is ontstaan tegen het besluit van 27 mei 2025, wordt kennelijk ongegrond verklaard, omdat eiser geen inhoudelijke gronden tegen dat besluit heeft aangevoerd.

Rb. Midden-Nederland 1 oktober 2026, IT 5578; ECLI:NL:RBMNE:2026:6977 ([verzoeker] tegen [verweerder]). De rechtbank oordeelt over een inzageverzoek op grond van artikel 15 AVG van een voormalig werknemer aan zijn voormalige werkgever. De verzoeker was oprichter van een online platform en uitgaansagenda, had zijn onderneming in 2017 verkocht aan de verweerder en was vervolgens bij deze onderneming in dienst getreden. Via zijn vennootschap bleef hij aandeelhouder. Nadat in 2025 een conflict tussen de aandeelhouders was ontstaan en zijn dienstverband was beëindigd, verzocht hij om volledige inzage in de door zijn voormalige werkgever verwerkte gegevens, waaronder e-mails, Slack-berichten, WhatsApp-communicatie en personeelsgegevens. De rechtbank stelt voorop dat een betrokkene op grond van artikel 15 AVG recht heeft op inzage in zijn persoonsgegevens en de bijbehorende informatie over de verwerking. Dat een inzageverzoek mogelijk wordt gedaan om de procespositie in andere juridische procedures te versterken, doet aan dit recht niet af. Het begrip persoonsgegevens moet ruim worden uitgelegd en omvat ook subjectieve informatie, zoals meningen en beoordelingen, voor zover deze betrekking hebben op de betrokkene. Het inzagerecht strekt echter niet zonder meer tot het verkrijgen van integrale kopieën van documenten of volledige bedrijfsgegevens.

Rb. Overijssel 7 oktober 2026, IT 5577; ECLI:NL:RBOVE:2026:6043 ([eiser] tegen [gedaagde]). De kantonrechter oordeelt in kort geding over de vraag of tussen twee ondernemers een koopovereenkomst tot stand is gekomen voor de overname van een webshop in vloerbedekking, inclusief voorraad, abonnementen en lopende contracten. De verkoper had zijn webshop via Marktplaats aangeboden, waarna partijen via WhatsApp onderhandelden over een overnameprijs van € 20.000, de betalingsregeling en de overdrachtsdatum. Nadat de koper op 29 mei 2026 op een concreet voorstel had gereageerd met ‘Zeker akkoord’, werden de afspraken over de overdrachtsdatum en betaling nader gewijzigd en betaalde hij een aanbetaling van € 2.000. Vervolgens ontstond discussie over het schriftelijk vastleggen van de afspraken, waarna de koper van de overname wilde afzien. Volgens de kantonrechter is voldoende aannemelijk dat partijen al op 29 mei 2026 overeenstemming hadden bereikt over de essentialia van de koopovereenkomst. Daarbij past de kantonrechter de wilsvertrouwensleer toe: bepalend is wat partijen uit elkaars verklaringen en gedragingen redelijkerwijs mochten afleiden. Dat partijen de overeenkomst nog juridisch wilden laten vastleggen en over enkele niet-essentiële punten verder onderhandelden, staat niet aan de totstandkoming ervan in de weg. Ook het beroep van de koper op dwaling wegens vermeend onjuiste informatie over de voorraadwaarde slaagt niet. Hij had de voorraad vóór het sluiten van de overeenkomst bezichtigd en pas daarna om nadere informatie over de waarde gevraagd.

HvJ EU 15 oktober 2026, IT 5590; ECLI:EU:C:2026:862 (Fluvius Halle-Vilvoorde e.a. tegen Vlaamse Nutsregulator). Acht Vlaamse distributiesysteembeheerders hebben bij het Hof van Beroep Brussel beroep ingesteld tegen het besluit van de Vlaamse Regulator van de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG), inmiddels de Vlaamse Nutsregulator, tot vaststelling van de tariefmethodologie voor de distributie van elektriciteit en aardgas voor de periode 2025-2028. Het geschil betreft onder meer de doorberekening van kosten voor openbare dienstverplichtingen in de nettarieven en het gebruik van historische kosten bij de vaststelling van die tarieven. Het Hof van Justitie oordeelt dat artikel 18, lid 1, van Verordening (EU) 2019/943, gelezen in samenhang met Richtlijn (EU) 2019/944, zich niet verzet tegen een nationale regeling die toestaat dat niet anderszins gefinancierde kosten voor openbare dienstverplichtingen aan netgebruikers worden doorberekend. Daarbij geldt als voorwaarde dat deze kosten geen onderdeel vormen van de methode voor de berekening en vaststelling van de nettarieven die onder de bevoegdheid van de nationale regulerende instantie valt en duidelijk van die tarieven worden onderscheiden. Volgens het Hof is de enkele omstandigheid dat dergelijke kosten boekhoudkundig aan de nettarieven worden toegerekend niet voldoende om strijd met het Unierecht aan te nemen. Van belang is of de kosten in werkelijkheid een afzonderlijke tariefcomponent vormen en geen invloed hebben op de berekening van de eigenlijke nettarieven. Het is aan de verwijzende rechter om dit te controleren en na te gaan of aan het transparantievereiste wordt voldaan.

Hof Amsterdam 29 september 2026, IT 5576; ECLI:NL:GHAMS:2026:2766 ([X] tegen Sunprojects). Het hof oordeelt in hoger beroep over een geschil tussen een onderneming en Sunprojects B.V. over de levering en installatie van zonnepanelen voor twee bedrijfspanden. Partijen hadden in 2021 twee overeenkomsten gesloten, die de onderneming wegens niet-nakoming door Sunprojects buitengerechtelijk had ontbonden. Vervolgens schakelde zij een andere, duurdere leverancier in en vorderde zij schadevergoeding voor zowel de extra kosten als de gemiste stroomopbrengsten. De rechtbank had eerder vastgesteld dat Sunprojects was tekortgeschoten in de nakoming van haar verplichtingen en dat de overeenkomsten rechtsgeldig waren ontbonden. Zij kende een schadevergoeding van € 73.852,56 toe voor de meerkosten van de vervangende leverancier, maar wees de gevorderde vergoeding voor gemiste stroomopbrengsten af omdat deze onvoldoende was onderbouwd. In hoger beroep richt de onderneming zich uitsluitend tegen deze afwijzing. Ter onderbouwing van haar schade heeft zij een voorlopig deskundigenbericht laten uitbrengen.

Rb. Overijssel 2 september 2026, IEF 23934; IT 5581; ECLI:NL:RBOVE:2026:5776 (LPCS tegen [gedaagde 1+2] en Navigantes c.s.). License Partners Cloud Solutions B.V. (LPCS) heeft op 11 juli 2025 bewijsbeslag laten leggen op correspondentie en computerbestanden van verschillende wederpartijen, waaronder Navigantes B.V. Bij vonnis van 19 september 2025 zijn de inzagevorderingen van LPCS toegewezen, waarbij de beslagen partijen de mogelijkheid kregen bezwaar te maken tegen verstrekking van bedrijfsgevoelige informatie. Nadat zij bezwaar hadden gemaakt tegen de verstrekking van diverse geselecteerde documenten, ontstond een geschil over de vraag of gewichtige redenen zich tegen inzage verzetten. Omdat partijen geen overeenstemming bereikten over de benoeming van een onafhankelijke derde om de bezwaren te beoordelen, heeft de voorzieningenrechter de betreffende documenten en bezwaren zelf onderzocht.

Rb. Midden-Nederland 30 september 2026, IT 5579; ECLI:NL:RBMNE:2026:6970 ([eiser] tegen [gedaagden]). De rechtbank oordeelt over een geschil tussen een softwarelicentienemer en twee vennootschappen over de nakoming en beëindiging van een licentieovereenkomst. Eind 2020 sloten de licentienemer en een van de vennootschappen een licentie- en exploitatieovereenkomst, waarbij de licentienemer een exclusieve licentie kreeg om software door te ontwikkelen en te exploiteren. Afgesproken werd dat de software na betaling van een licentievergoeding van € 115.000 in termijnen zijn eigendom zou worden. Nadat de licentienemer in 2024 verschillende facturen onbetaald had gelaten, stelde hij dat de licentiegever was tekortgeschoten in de overdracht van broncodes en het afsluiten van een escrow-overeenkomst. De rechtbank oordeelt dat de gestelde tekortkomingen bij de overdracht van de broncodes onvoldoende zijn onderbouwd. Voor verschillende softwaremodules staat vast dat broncodes zijn overgedragen, terwijl niet is aangetoond dat verkeerde versies zijn geleverd of broncodes van andere modules ontbreken. Daarbij weegt mee dat de licentienemer pas ongeveer drieënhalf jaar na de overdracht over ontbrekende broncodes klaagde. Ten aanzien van de escrow-overeenkomst oordeelt de rechtbank dat de licentiegever de nakoming van haar verplichting op grond van artikel 6:52 BW mocht opschorten, omdat de licentienemer op dat moment al in verzuim verkeerde met zijn betalingsverplichtingen. Ook was nakoming niet blijvend onmogelijk. De gestelde tekortkomingen komen daarmee niet vast te staan en de vorderingen tot schadevergoeding worden afgewezen. Ook de vordering tot terugbetaling van eerder betaalde bedragen wegens onverschuldigde betaling wordt afgewezen, omdat de licentienemer daarmee bestaande betalingsverplichtingen rechtsgeldig had voldaan.

Parket bij de Hoge Raad 6 oktober 2026, IT 5580; ECLI:NL:PHR:2026:954 ([Verdachte] tegen het OM). Advocaat-generaal Sinnige concludeert in een strafzaak die voortkomt uit het onderzoek Rykiel naar het zonder vergunning aanbieden van online kansspelen in Nederland. Het onderzoek richtte zich op een samenwerkingsverband van Nederlandse en buitenlandse vennootschappen dat tussen 2004 en mei 2013 via verschillende websites gokspellen aanbood. De verdachte ontwikkelde en onderhield spelsoftware voor een van deze websites en had aanspraak op 60% van de opbrengsten van de daarop aangeboden spellen. Het Gerechtshof 's-Hertogenbosch veroordeelde hem op 11 maart 2024 tot een taakstraf van 150 uur wegens deelneming aan een criminele organisatie, medeplegen van gewoontewitwassen, meermalen gepleegde valsheid in geschrift en feitelijk leidinggeven aan door een rechtspersoon medepleegde faillissementsfraude. Van het medeplegen van of feitelijk leidinggeven aan het zonder vergunning aanbieden van online kansspelen werd hij vrijgesproken. In cassatie wordt onder meer geklaagd over verjaring van de tenlastegelegde overtreding van de Wet op de kansspelen (Wok) en de mogelijke gevolgen daarvan voor de overige bewezenverklaarde feiten. Volgens de advocaat-generaal kon het hof het tenlastegelegde aanbieden van online kansspelen in deze zaak aanmerken als één voortdurend delict, waarbij de verjaringstermijn pas begint te lopen na beëindiging van de verboden situatie. Het oordeel van het hof dat het recht tot strafvervolging ten tijde van het hoger beroep nog niet was verjaard, getuigt daarom niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk.